செய்க பொருளை .

திறன் மாயை: உறவுசார் இலட்சிய சமத்துவம் - அமர்த்தியா சென் பற்றிய விமர்சனம்

சமகாலப் பொருளியலாளர்களிடையே, திறன் அணுகுமுறையின் மூலம் நீதியின் கருத்தாக்கத்தை மறுவரையறை செய்ததற்காக அமர்த்தியா சென் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளார். பயன்பாட்டுவாத நலப் பொருளியல் மற்றும் ஜான் ரால்ஸின் முதன்மைப் பொருட்கள் கோட்பாடு ஆகிய இரண்டிலும் அதிருப்தி கொண்ட சென், சமத்துவம் என்பதை,  பயன்பாடு அல்லது பொருள் வளங்களின் விநியோகத்தாலோ மதிப்பிடக்கூடாது என்றும், மாறாக மக்களின் திறன்களால் —அதாவது மதிப்புமிக்க "செயல்பாடுகளை" அடைவதற்கான அவர்களின் உண்மையான வாய்ப்புகளால்—மதிப்பிடப்பட வேண்டும் என்றும் வாதிடுகிறார். அவரது பணிகளானது நலப் பொருளாதாரம், பொதுக் கொள்கை மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் மேம்பாட்டுத் திட்டத்தின் 'மனித மேம்பாட்டுக் குறியீடு' (Human Development Index) உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் மீது ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

நீதியை வருமானம் அல்லது பயன்பாட்டுடன் மட்டுமே அடையாளப்படுத்தும் கோட்பாடுகளைக் காட்டிலும், சென்னின் தலையீடு சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. கல்வி, சுகாதாரம், உடல் ஒருமைப்பாடு மற்றும் உள்ளார்ந்த வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றிற்கு அவர் கொடுக்கும் முக்கியத்துவம், மரபுசார் பொருளியலால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பற்றாக்குறையின் பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆயினும்கூட, திறன் அணுகுமுறை இறுதியில் சமத்துவத்தின் கோட்பாடாகத் தோல்வியடைகிறது என்று இந்தக் கட்டுரை வாதிடுகிறது. இதற்குக் காரணம் திறன்கள் முக்கியமற்றவை என்பதல்ல; மாறாக, தரத்தைச் சாத்தியமாக்கும் சூழல்களையே தரம் என்று சென் (Sen) தவறாகக் கருதுவதே ஆகும். சமத்துவத்திற்குப் பதிலாகத் திறன்களின் பகிர்வை முன்வைப்பதன் மூலம், அவர் நீதியின் பகிர்வுக் கருத்தாக்கத்திற்குள்ளேயே கட்டுண்டு கிடக்கிறார்; மேலும், தனிநபர்களுக்கிடையேயான ஓர் உறவாகிய சமத்துவம் குறித்த நவீன அரசியல் புரிதலையும் கைவிடுகிறார்.

சமத்துவம் என்பது பகிரக்கூடிய ஒரு பொருளல்ல, மாறாக அது குடிமக்களை ஒருவருக்கொருவர் சமமாக உருவாக்கும் ஓர் அரசியல் உறவு என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் மையக் கூற்றாகும். சமத்துவம் என்பது பகிர்ந்தளிக்கப்படக்கூடிய ஒரு பொருளல்ல, மாறாக குடிமக்களை ஒருவருக்கொருவர் சமமானவர்களாக நிலைநிறுத்தும் ஒரு அரசியல் உறவு என்பதே இக்கட்டுரையின் மையக் கருத்தாகும்; ஆற்றல்கள், வளங்கள், வாய்ப்புகள் மற்றும் நலன் ஆகியவை இந்த 'சமமான அந்தஸ்து' எனும் அடிப்படை உறவைச் சார்ந்தே தங்களின் மதிப்பைப் பெறும் வழித்தோன்றல் கூறுகளாகும். ஆகையால், அநீதியானது முதன்மையாகச் சமமற்ற திறன்களில் இல்லாமல், நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ஆதிக்கம் மற்றும் இழிவுபடுத்தும் உறவுகளில் அடங்கியுள்ள சாதி போன்ற கட்டமைப்பு ஆதிக்க அமைப்புகளைச் சென்னின் கோட்பாட்டால் போதுமான அளவு விளக்க முடியாது1.

அடக்கப்பட்ட குழுக்களுக்குச் சமமான அந்தஸ்தை மறுக்கும் படிநிலையான சமூக உறவுகளை மாற்றாமல் அப்படியே தக்கவைத்துக்கொண்டே, அக்குழுக்களின் திறன்களை ஒரு சமூகம் கணிசமாக மேம்படுத்தக்கூடும். எனவே, திறன் அணுகுமுறையானது பொருளாதார வளர்ச்சியை அரசியல் சமத்துவத்துடன் குழப்புகிறது.

1) சென்னின் திறன் அணுகுமுறை.

சென், திறன் அணுகுமுறையை முக்கியமாக 'பொருட்கள் மற்றும் திறன்கள்' (1985), 'சமத்துவமின்மை மறுபரிசீலனை' (1992), 'சுதந்திரமான வளர்ச்சி' (1999), மற்றும் 'நீதியின் கருத்து' (2009) ஆகிய நூல்களில் உருவாக்கினார். இரண்டு ஆதிக்க மரபுகளின் விமர்சனமே அவரது தொடக்கப் புள்ளியாகும்.

முதலாவதாக, நீதியை மகிழ்ச்சி அல்லது விருப்பத் திருப்திக்குச் சுருக்கிவிடுவதால், அவர் பயன்பாட்டுவாதத்தை நிராகரிக்கிறார். தனிநபர்கள் ஒடுக்குமுறைச் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்பத் தங்கள் விருப்பங்களை மாற்றியமைத்துக் கொள்ளக்கூடும் என்பதால், அகநிலைத் திருப்தி என்பது சுதந்திரத்தின் நம்பகமற்ற ஒரு குறிகாட்டியாக அமைகிறது. ஏழைப் பெண்கள், கொத்தடிமைகள் அல்லது ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள், ஆழ்ந்த அநீதிக்கு மத்தியிலும் திருப்தியை வெளிப்படுத்தலாம், ஏனெனில் வறுமை எதிர்பார்ப்புகளை மாற்றியமைக்கிறது.²

இரண்டாவதாக, முதன்மைப் பொருட்களின் சமமான விநியோகத்திற்கு ரால்ஸ் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை சென் விமர்சித்தார். சமமான வளங்கள் எப்போதும் சமமான சுதந்திரத்தை உருவாக்குவதில்லை; ஏனெனில், தனிநபர்கள் வயது, இயலாமை, உடல்நலம், சமூகச் சூழல் மற்றும் நிறுவன ரீதியான நிலை ஆகியவற்றில் வேறுபடுகிறார்கள். ஒரே மாதிரியான வளங்களைக் கொண்ட இருவர், அந்த வளங்களை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையாக மாற்றுவதில் முற்றிலும் மாறுபட்ட வாய்ப்புகளைப் பெறக்கூடும்3 .

எனவே, சென் செயல்பாட்டிற்கும் திறன்களுக்கும் இடையே வேறுபாடுகளைக் காண்கிறார். செயல்பாடுகள் என்பவை, ஆரோக்கியமாக இருத்தல், கல்வி கற்றிருத்தல், ஊட்டச்சத்து பெற்றிருத்தல், அரசியல் ரீதியாகச் சுறுசுறுப்பாக இருத்தல் அல்லது சமூக ரீதியாக மதிக்கப்படுதல் போன்ற மனித வாழ்க்கையை உருவாக்கும் மதிப்புமிக்க இருப்புகளையும் செயல்களையும் குறிக்கின்றன. திறன்கள் என்பவை இந்தச் செயல்பாடுகளை அடைவதற்குக் கிடைக்கும் உண்மையான வாய்ப்புகளைக் குறிக்கின்றன. சென்னின் கூற்றுப்படி, நீதி என்பது தனிநபர்களுக்குப் பெயரளவிற்குக் கிடைக்கும் வளங்களை மட்டும் மதிப்பிடாமல், அவர்கள் இந்த உண்மையான சுதந்திரங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்களா என்பதை மதிப்பிட வேண்டும்4.

திறன் அணுகுமுறையானது, மனித நலனின் மதிப்பீட்டை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) மற்றும் பண வருமானத்திற்கு அப்பால் விரிவுபடுத்துவதன் மூலம் வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டை மாற்றியமைத்துள்ளது. வளர்ச்சி என்பது பொருளாதார வளர்ச்சியை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல, மாறாக மனித சுதந்திரத்தின் விரிவாக்கத்தைப் பற்றியது என்று அது சரியாக வலியுறுத்துகிறது.

இருப்பினும், ஒரு தத்துவார்த்தக் கேள்வி எஞ்சியுள்ளது: 'திறன்சார் கோட்பாடு' (theory of capabilities) என்பது 'சமத்துவக் கோட்பாடு' (theory of equality) ஆகுமா? அது அவ்வாறு ஆகாது என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது.

2. பகிர்வுசார் முன்னுதாரணத்தின் நிலைத்தன்மை

சென், ரால்ஸின் நீதிக்கான அளவுகோலை நிராகரித்தாலும், ரால்ஸின் அடிப்படைப் பகிர்வுக் கட்டமைப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறார். பகிர்வின் பொருள் முதன்மைப் பொருட்களிலிருந்து திறன்களுக்கு மாறுகிறது, ஆனால் அதன் அடிப்படையான தத்துவக் கட்டமைப்பு அப்படியே உள்ளது.

பகிர்வுக் கோட்பாடுகள் ஒரு பொதுவான கேள்வியைக் கேட்கின்றன: சமூகம் எதைச் சமமாகப் பகிர வேண்டும்? பயன்பாட்டுவாதிகள் பயன்பாடு என்று பதிலளிக்கின்றனர்; ரால்ஸ் முதன்மைப் பொருட்கள் என்று பதிலளிக்கிறார். ரொனால்ட் ட்வோர்கின் வளங்களை முன்மொழிகிறார்; சென் திறன்கள் என்று பதிலளிக்கிறார். இந்தக் கருத்து வேறுபாடு, பகிர்வு முன்னுதாரணத்தைப் பற்றியதல்ல, மாறாக அதன் அளவுகோலைப் பற்றியது.

இந்தக் கட்டமைப்பானது, சமத்துவம் என்பது மதிப்புமிக்கப் பொருட்களைத் தனிநபர்களிடையே பகிர்ந்தளிப்பதில் அடங்கியுள்ளது என்று கருதுகிறது. இதன் விளைவாக, நபர்கள் முதன்மையாகப் பகிர்வுப் பங்குகளின் பெறுநர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள். சமத்துவம் என்பது குடிமக்களைச் சமமானவர்களாக உருவாக்கும் ஓர் உறவாக இல்லாமல், பகிர்ந்தளிப்பின் ஒரு பண்பாக மாறுகிறது.

இத்தகைய புரிதல் சமத்துவத்தை அரசியல்மயமற்றதாக்குகிறது. அறிவொளிக் காலம் முதல் அரசியல் தத்துவம், சமத்துவத்தை பொருட்களின் சமமான உடைமையாகக் கருதாமல், நபர்களின் சமமான தகுதியாகவே அதிகளவில் புரிந்துகொண்டது. முறையான அரசியல் ஒழுங்கு என்பது, குடிமக்கள் தாங்களே கூட்டாக வகுத்துக்கொண்ட சட்டங்களுக்கு உட்பட்டு ஒருவரையொருவர் சமமானவர்களாகக் கருதி உறவு கொள்வதிலேயே அமைந்துள்ளது என்று ரூசோ வாதிட்டார். அதேபோல, மற்ற அனைவரின் சமமான சுதந்திரத்துடன் ஒத்திசைவான சுதந்திரத்திற்கான உள்ளார்ந்த உரிமையை ஒவ்வொரு நபரும் கொண்டுள்ளனர் என்று கான்ட் வலியுறுத்தினார்.. எனவே, சமத்துவம் என்பது பகிர்வு சார்ந்த விளைவுகளை விட, பரஸ்பர குடிமை அந்தஸ்து தொடர்பானது.

சென்னின் திறன் அணுகுமுறை ஒருபோதும் பகிர்வுக் கற்பனையிலிருந்து அடிப்படையில் விடுபடுவதில்லை. சமத்துவத்தை உருவாக்கும் அரசியல் உறவு எது என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, எந்தெந்தத் தனிநபர் அனுகூலங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும் என்று அது கேட்கிறது. தொழில்நுட்பம் சார்ந்ததாகத் தோன்றும் இந்த மாற்றம், ஆதிக்கம், படிநிலை மற்றும் சமூக அதிகாரம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வதில் ஆழமான விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளது.

சமத்துவம் ஒரு திறனல்ல: சமத்துவம் குறித்த உறவுமுறைசார் கண்ணோட்டம்

'திறன் அணுகுமுறையின்' (Capability Approach) அடிப்படைப் பலவீனம், சமத்துவம் குறித்த அதன் கருத்தாக்கத்திலேயே அமைந்துள்ளது. சமத்துவம் என்பது எப்போதும் பயன்பாடு, வருமானம், வளங்கள், அடிப்படைப் பொருட்கள் அல்லது திறன்கள் என ஏதோ ஒன்றின் மீதான சமத்துவமாகவே இருக்க வேண்டும் என்று சென் கருதுகிறார். நீதி குறித்த ஒவ்வொரு கோட்பாடும், சமத்துவம் எத்தகைய தளத்தில் கையாளப்பட வேண்டும் என்பதற்கான பொருத்தமான 'தளத்தை' (space) அடையாளம் காண வேண்டும் என்று அவர் வாதிடுகிறார். ஒவ்வொரு நீதிக் கோட்பாடும், சமத்துவம் கையாளப்பட வேண்டிய பொருத்தமான "இடத்தை" அடையாளம் காண வேண்டும் என்று அவர் வாதிடுகிறார் 5. இருப்பினும், இந்தக் அனுமானம் அரசியல் தத்துவத்தை ஏற்கனவே ஒரு பரவலான கட்டமைப்பிற்குள் மட்டுப்படுத்தியிருந்தது. சமத்துவம் என்பது தனிநபர்களுக்கு இடையே அமையும் ஒரு உறவாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களுக்கு இடையே பகிர்ந்தளிக்கப்படும் பொருட்களின் ஒரு பண்பாக மாறுகிறது. இந்தப் பகிர்வு சார்ந்த புரிதலானது, அறிவொளிக் காலத்தால் தொடங்கப்பட்ட தத்துவப் புரட்சியிலிருந்து கணிசமாக வேறுபடுகிறது. ரூசோவிடம் தொடங்கி கான்டிடம் முதிர்ந்த வடிவம் பெற்ற 'சமத்துவம்' என்ற கருத்துரு, பொருள்சார்ந்த உடைமைகளில் சமமான பங்கை மட்டும் குறிப்பதாக இல்லாமல், தனிமனிதர்களுக்கு இடையிலான ஒரு நெறிமுறைசார் உறவைக் குறிப்பதாக மாறியது. மனிதர்கள் ஒரே மாதிரியான திறமைகள், செல்வம் அல்லது ஆற்றல்களைக் கொண்டிருப்பதால் சமமானவர்கள் அல்ல; மாறாக, ஒரு பொதுவான அரசியல் ஒழுங்கமைப்பின் கீழ் கண்ணியம், உரிமைகள் மற்றும் பரஸ்பர அங்கீகாரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நிலையில் இருப்பதால் சமமானவர்களாகத் திகழ்கிறார்கள்.

ரூசோவின் 'சமூக ஒப்பந்தம்' (The Social Contract) என்னும் நூல், ஒரு குடிமகன் மற்றொருவரை ஆதிக்கம் செலுத்தும் அளவுக்குப் போதுமான வலிமையுடனும் இல்லாமல், அதேவேளையில் மற்றொருவரின் தன்னிச்சையான விருப்பத்திற்கு அடிபணியும் அளவுக்குப் போதுமான அளவு சார்ந்தும் இல்லாமல் இருக்கும்போது மட்டுமே முறையான அரசியல் அதிகாரம் நிலவுகிறது என்ற கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறது6. எனவே, சமத்துவம் என்பது அரசியல் நிறுவனங்களால் நிறுவப்பட்ட ஒரு அரசியலமைப்பு ரீதியான உறவாகும். அது விநியோகிக்கக்கூடிய ஒரு பொருள் அல்ல, மாறாக, குடிமக்கள் ஒருவரையொருவர் ஒரு பொதுவான அரசியல் அமைப்பின் உறுப்பினர்களாக அங்கீகரிக்கும் ஒரு நெறிமுறை நிலையாகும்.

மற்ற அனைவரின் சமமான சுதந்திரத்துடன் இணக்கமான சுதந்திரத்திற்கான ஒவ்வொரு பகுத்தறிவுள்ள நபரின் உள்ளார்ந்த உரிமையில் சமத்துவத்தை நிலைநிறுத்துவதன் மூலம், கான்ட் இந்த உள்ளுணர்வை தீவிரப்படுத்தினார். கான்டைப் பொறுத்தவரை, குடிமைச் சமத்துவம் என்பது தனிநபர்களுக்கிடையேயான ஒரு சட்டரீதியான உறவாகும்; அது உலகளாவிய சட்டங்களுக்கு உட்பட்டது, அவர்களின் திறன்கள் அல்லது வளங்களின் அனுபவப்பூர்வமான ஒப்பீடு அல்ல. தனிநபர்கள்,  நுண்ணறிவு, செல்வம், கல்வி, உடல் வலிமை மற்றும் திறமை ஆகியவற்றில் பெருமளவில் வேறுபடுகிறார்கள், ஆயினும் இந்த வேறுபாடுகள் அவர்களின் சமமான சட்டரீதியான தகுதியில் எந்தவொரு பாதிப்பையும் ஏற்படுத்துவதில்லை7.

இந்த மாற்றத்தின் முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்திக் கூற முடியாது. சமத்துவம் இனி தனிப்பட்ட உடைமைகளை ஒப்பிடுவதன் மூலம் அளவிடப்படுவதில்லை; அது பரஸ்பர அங்கீகாரத்தின் மூலம் கட்டமைக்கப்படுகிறது. குடிமக்கள் சமமானவர்கள், ஏனெனில் அவர்கள் அரசியல் சமூகத்திற்குள் ஒரே நெறிமுறை நிலையை வகிக்கின்றனர்.

சென்னின் 'திறன் அணுகுமுறை' (Capability Approach) இந்த மாற்றத்தை மறைக்கிறது. சமத்துவத்தை ஆற்றல்களுடன் அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், அது சமத்துவத்தை தனிநபர் வாய்ப்புகளின் தொகுப்பாகச் சுருக்குகிறது. ஆயினும், திறன்கள் என்பவை தனிநபர்களின் பண்புகளாகும். இவ்விரண்டும் அடிப்படையில் வேறுபட்ட தத்துவப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவை. சமத்துவத்திற்கான நிபந்தனைகளை, சமத்துவத்திலிருந்தே நாம் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும்போது இந்த வேறுபாடு தெளிவாகிறது. கல்வி, சுகாதாரம், ஊட்டச்சத்து, வீட்டுவசதி, வருமானம் மற்றும் அரசியல் வாய்ப்புகள் ஆகியவை சமத்துவத்தை அடைவதற்கான இன்றியமையாத நிபந்தனைகளாகும். ஆயினும்கூட, அவை சமத்துவத்தை உருவாக்குவதில்லை. ஒரு சமூகம், இனப் பாகுபாடு, சாதிப் படிநிலை, ஆணாதிக்க ஆதிக்கம் அல்லது காலனித்துவ அடிமைத்தனம் போன்ற கட்டமைப்புகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பை கணிசமாக மேம்படுத்த முடியும். ஆதிக்க உறவுகள் அப்படியே நீடித்தாலும் கூட, திறன்களின் பங்கீடு மேலும் சமத்துவமானதாக மாறக்கூடும்.

எலிசபெத் ஆண்டர்சன், இதே வழிகளில்தான் பங்கீட்டு சமத்துவவாதத்தின் மிகவும் செல்வாக்குமிக்க சமகால விமர்சனங்களில் ஒன்றை முன்வைக்கிறார். “சமத்துவத்தின் நோக்கம் என்ன?” என்ற தனது கட்டுரையில், சமத்துவ அரசியலின் நோக்கம் வளங்களையோ திறன்களையோ சமன்படுத்துவதல்ல, மாறாக தனிநபர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சமமாகப் பழகும் ஒரு சமூகத்தை நிறுவுவதே என்று அவர் வாதிடுகிறார்8. ஜனநாயக சமத்துவம் என்பது பங்கீட்டுப் பங்குகளைச் சமன்படுத்துவதை விட, சமூக உறவுகள், பொது அந்தஸ்து மற்றும் ஒடுக்குமுறையை ஒழிப்பது ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது. ஒவ்வொருவரிடமும் எவ்வளவு சொத்து அல்லது வளம் உள்ளது என்பது கேள்வியல்ல; மாறாக, சமூக நிறுவனங்கள் யாரையாவது மற்றவர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தவோ, இழிவுபடுத்தவோ, களங்கப்படுத்தவோ அல்லது ஒதுக்கிவைக்கவோ அனுமதிக்கின்றனவா என்பதே கேள்வி.

பொது விவாதம், மக்களாட்சி மற்றும் செயல்முனைவு ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை சென் அடிக்கடி அங்கீகரிக்கிறார். இருப்பினும், இக்கருப்பொருள்கள் 'திறன் அணுகுமுறையின்' (Capability Approach) கருத்தியல் மையத்திற்கு வெளியிலேயே உள்ளன. நீதி மதிப்பீடு செய்யப்படுவதற்கான முதன்மையான அளவுகோலாக 'திறன்கள்' (capabilities) தொடர்ந்து விளங்குகின்றன. சமமான குடியுரிமையை நனவாக்கும் ஓர் அடிப்படைத் தத்துவமாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஜனநாயகப் பங்கேற்பு என்பது பல திறன்களில் ஒன்றாக மட்டுமே மாறுகிறது.

இந்தத் தத்துவார்த்தத் தலைகீழ் மாற்றம் குறிப்பிடத்தக்க விளைவுகளைக் கொண்டுள்ளது. சமத்துவம் என்பது ஒருவரின் திறன்களுடன் அடையாளப்படுத்தப்படும்போது, ​​அரசியல் என்பது சமூக உறவுகளை உருமாற்றுவதற்குப் பதிலாக, வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தும் ஒரு செயல்பாடாக மாறிவிடுகிறது. ஆதிக்கத்தை ஒழுங்கமைக்கும் நிறுவனக் கட்டமைப்புகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அரசாங்கங்கள் கல்வித் தகுதி, ஊட்டச்சத்து நிலைகள், ஆயுட்காலம், எழுத்தறிவு அல்லது வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை அளவிடுகின்றன. சமத்துவம் என்பது அரசியல் சார்ந்ததாக இல்லாமல், வளர்ச்சி சார்ந்ததாக மாறிவிடுகிறது.

எனவே, 'திறன் அணுகுமுறை'யின் (Capability Approach) அடிப்படையாக அமைந்துள்ள தத்துவார்த்தப் பிழையை எளிமையாகக் கூறலாம்: திறன்கள் என்பவை தனிநபர்கள் கொண்டிருக்கக்கூடிய கூறுகள்; சமத்துவம் என்பது, ஓர் அரசியல் சமூகத்தின் சம உரிமை கொண்ட உறுப்பினர்களாகத் தனிநபர்கள் ஒருவரையொருவர் அங்கீகரித்துக்கொள்ளும் உறவுமுறையாகும். சமத்துவம் என்பதன் அடிப்படையான பொருளையே மாற்றியமைக்காமல், பிந்தையதற்குப் பதிலாக முந்தையதை இடமாற்றம் செய்ய முடியாது.

இந்த வேறுபாடு ஒரு முக்கியமான சமச்சீரற்ற தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. பொதுவாக, அதிக சமத்துவத்தை அடைவதற்கு மக்களின் திறன்களை விரிவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது; ஆனால், அதிக திறன்கள் இருப்பதாலேயே சமத்துவம் கிடைத்துவிடுவதில்லை. ஆதிக்கம் நீடிக்கும் நிலையிலும் செல்வம், கல்வி அல்லது உடல்நலம் ஆகியவை மேம்படக்கூடும். எனவே, சமத்துவத்திற்குத் திறன்கள் அவசியமானவை என்றாலும், அவை ஒருபோதும் போதுமானவை அல்ல.

இதன் விளைவாக, 'திறன் அணுகுமுறை' (Capability Approach) நீதிக்கான ஒரு முக்கிய கருவியை நீதியே என்று தவறாகக் கருதுகிறது. இது, சமமான குடியுரிமைக்கு வழிவகுக்கும் சமூகச் சூழல்களையும், சமமான குடியுரிமையை உருவாக்கும் அரசியல் உறவையும் ஒன்றோடொன்று குழப்பிக்கொள்கிறது. 

சாதி போன்ற பரம்பரை அந்தஸ்துப் படிநிலைகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட சமூகங்களில், இந்தக் கருத்தியல் கட்டமைப்பின் போதாமை வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. அங்குள்ள அடிப்படை அநீதி என்பது, திறன்களைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளில் உள்ள சமத்துவமின்மை மட்டுமல்ல; மாறாக, மேன்மை மற்றும் தாழ்மை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட நிறுவன ரீதியான கட்டமைப்பே ஆகும். நலன் மற்றும் வாய்ப்புகளில் கணிசமான முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்ட பின்னரும் ஆதிக்கம் ஏன் நீடிக்கிறது என்பதை விளக்க, முதன்மையாகத் திறன்கள் மூலம் நீதியை மதிப்பிடும் ஒரு கோட்பாட்டிற்கு கருத்தியல் வளங்கள் இல்லை.

திறனும் சாதியும்: சென்னால் ஏன் கட்டமைப்பு ஆதிக்கத்தை விளக்க முடியவில்லை

திறன் அணுகுமுறையின் போதாமை, அது சாதியை எதிர்கொள்ளும்போது மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. சென்னின் கட்டமைப்பு முதன்மையாக வறுமை, பற்றாக்குறை மற்றும் மனித மேம்பாட்டை மதிப்பிடுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. எனவே, மனித செழிப்பிற்கு கல்வி, சுகாதாரம், ஊட்டச்சத்து அல்லது வேலைவாய்ப்புக்கான அணுகல் ஏன் முக்கியம் என்பதை விளக்குவதற்கு இது மிகவும் பொருத்தமானது. ஆனால் சாதி என்பது அடிப்படையில் போதாத திறன்களின் பிரச்சனை அல்ல. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது பரம்பரை அந்தஸ்து, சடங்கு ரீதியான படிநிலை மற்றும் நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட புறக்கணிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு ஆதிக்கக் கட்டமைப்பாகும்.

இதன் விளைவாக, தனிநபர் ஆற்றல்களின் அடிப்படையில் நீதியை அளவிடும் ஒரு கோட்பாட்டால், பொருள்சார் சூழல்கள் மேம்பட்ட பின்னரும் சாதி அமைப்பு தொடர்ந்து நீடிப்பதற்கான காரணத்தை முழுமையாக விளக்க இயலாது. இந்த வரம்பு சென் அவர்களின் வழிமுறை சார்ந்த தனிநபர்வாதத்திலிருந்து எழுகிறது. நபர்களால் எதைச் செய்ய முடியும், எவ்வாறாக மாற முடியும் என்பது ஒருபுறம் இருக்க, சாதி என்பது அடிப்படையில் தனிநபர்களின் பண்புக்கூறு அல்ல; மாறாக, அது ஓர் சமூக உறவாகும். மேன்மை மற்றும் தாழ்மை சார்ந்த நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட படிநிலையில், பல்வேறு குழுக்கள் வகிக்கும் சார்பு நிலைகளை இது வரையறுக்கிறது. எனவே, சாதியின் அநீதியானது சமமற்ற வளங்களைக் காட்டிலும் சமமற்ற சமூக அந்தஸ்தில்தான் அதிகம் அடங்கியுள்ளது.

இந்த வேறுபாடு பி.ஆர். அம்பேத்கரின் சாதி பற்றிய பகுப்பாய்வின் மையமாக விளங்குகிறது. சாதி என்பது வெறும் பொருளாதாரப் பற்றாக்குறை மட்டுமல்ல, அது படிநிலைப்படுத்தப்பட்ட சமத்துவமின்மையின் ஓர் அமைப்பு என்று அம்பேத்கர் தொடர்ந்து வாதிட்டார். 'சாதி ஒழிப்பு' என்ற நூலில், அவர் சாதியை "மரியாதையின் ஏறுவரிசை அளவுகோல் மற்றும் அவமதிப்பின் இறங்குவரிசை அளவுகோல்" என்று விவரிக்கிறார் 9. சாதியின் வரையறுக்கும் பண்பு என்பது சில குழுக்கள் குறைவான வளங்களைக் கொண்டிருப்பதல்ல, மாறாக ஒவ்வொரு சாதியும் கண்ணியம், மரியாதை, தொழில், திருமணம், கூட்டு உணவு மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு நிறுவனப் படிநிலைக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதே ஆகும்.

இக்கோணத்தில் பார்க்கையில், திறன்கள் மறுக்கப்படுதல் என்பது சாதியின் ஒரு விளைவு மட்டுமே; அதன் சாராம்சம் அல்ல. தரமான கல்விக்கான வாய்ப்பு மறுக்கப்படும் ஒரு தலித் குழந்தை, நிச்சயமாகத் தனது திறன்கள் குறைந்துபோகும் நிலையை எதிர்கொள்கிறது. ஆனால், கல்வி மறுப்பு என்பது, வெவ்வேறு மனிதர்களுக்குச் சமமற்ற சமூக மதிப்பினை அளிக்கும் ஆதிக்கமிக்கதொரு முந்தைய சமூகக் கட்டமைப்பாலேயே உருவாக்கப்படுகிறது.  எனவே, திறன் குறைபாடானது அந்தஸ்துப் படிநிலையின் விளைவாக அமைகிறது.

சென்னின் கட்டமைப்பு இந்தக் காரண-காரிய வரிசையைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறது. அது திறன்களின் மூலம் நீதியை மதிப்பிடுவதால், சாதியானது சமமற்ற வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் முக்கியமானதொரு பொறிமுறையாகவே தோன்றுகிறது. அதன் விளைவாக, கல்வித் தகுதி, சுகாதாரப் பராமரிப்பு, வருமானம் அல்லது வேலைவாய்ப்பை விரிவுபடுத்துவதே அரசியல் நோக்கமாகிறது. இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் அவசியமானவை என்றாலும், அவை ஓர் ஆழ்ந்த கேள்விக்கு விடையளிக்காமல் விட்டுவிடுகின்றன: திறன்களின் சமமற்ற பங்கீட்டை முதலில் எது உருவாக்குகிறது? இதற்கான விடை திறன்களாக மட்டுமே இருக்க முடியாது. மாறாக, சமூக நிறுவனங்கள் ஏற்கனவே மனிதர்களை ஆதிக்கம் மற்றும் இழிவுபடுத்தும் உறவுகளுக்குள் ஒழுங்கமைப்பதால், திறன்கள் சமமற்ற முறையில் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன. படிநிலை என்பது திறனுக்கு முந்தியது.

திறன்கள் கணிசமாக மேம்பட்டுள்ள தனிநபர்களைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​சென்னின் (Sen) கோட்பாட்டுச் சட்டகத்தின் போதாமை இன்னும் தெளிவாகிறது. உயர் கல்வி பெற்ற தலித் நீதிபதி, பேராசிரியர், அரசு அதிகாரி, தொழில்முனைவோர் அல்லது மருத்துவர் ஒருவர், பல உயர் சாதிப் பிரிவினரை விடவும் அதிகமான திறன்களைக் கொண்டிருக்கக்கூடும். ஆனால் இந்தச் சாதனைகள் சாதிப் பாகுபாடு, குடியிருப்புப் பிரிவினை, சமூகப் புறக்கணிப்பு, அகமணமுறை அல்லது தப்பெண்ணம் ஆகியவற்றை முற்றிலுமாக ஒழித்துவிடுவதில்லை. தொழில்சார் சாதனையானது தொடர்ச்சியான அவமானத்துடன் ஒருங்கே நிலவக்கூடும்.

இந்த சாத்தியக்கூறு ஒரு முக்கியமான தத்துவார்த்தக் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. சமத்துவம் என்பது வெறுமனே திறன்களில் மட்டுமே அடங்கியிருந்தால், திறன்களின் விரிவாக்கம் சாதிப் பாகுபாட்டை நீக்கிவிடும். இருப்பினும், அனுபவப்பூர்வமாக, கல்வி, தொழில் மற்றும் வருமானத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்கள் இருந்தபோதிலும் சாதி பெரும்பாலும் நீடிக்கிறது. பாகுபாடு தொடர்ந்து நிலவுவது, அநீதியானது வெறும் சமமற்ற திறன்களில் மட்டுமல்லாமல், அந்தஸ்து சார்ந்த ஆதிக்கத்தின் நீடித்த உறவுகளிலும் வேரூன்றியுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

எனவே, 'திறன் அணுகுமுறை' (Capability Approach) படிநிலையின் விளைவுகளை அதன் அடிப்படை அமைப்புக் கொள்கையுடன் குழப்பிக்கொள்கிறது. ஆதிக்கம் மற்றும் இழிவுபடுத்தல் சார்ந்த உறவுகள் கணிசமான அளவில் மாறாமல் இருக்கும் அதே வேளையில், திறன்கள் விரிவுபடுத்தப்படலாம். உண்மையில், நவீன அரசியலமைப்புச் சார்ந்த ஜனநாயகங்கள், சாதி அடிப்படையிலான பிரிவினைவாதக் கட்டமைப்புகளை அடியோடு தகர்க்காமலேயே, கல்வி மற்றும் பொருளாதார வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துவதில் அடிக்கடி வெற்றி பெறுகின்றன.

அம்பேத்கரின் விமர்சனம், நீதியைப் பற்றிய முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கருத்தாக்கத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவரைப் பொறுத்தவரை, சாதியை ஒழிப்பதற்கு, படிநிலையை மீண்டும் உருவாக்கும் நிறுவன மற்றும் சாஸ்திர வழிமுறைகளை அழிப்பது அவசியமாகும்: அதாவது பரம்பரை அந்தஸ்து, அகமணமுறை, மத அங்கீகாரம் மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்புகளை அழிப்பதாகும். இதன் நோக்கம், ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளுக்குக் கிடைக்கும் திறன்களை அதிகரிப்பது மட்டுமல்ல, ஒரு குழு மற்றொரு குழுவின் மீது மேன்மையை உரிமை கோர அனுமதிக்கும் நெறிமுறை ஒழுங்கையும் ஒழிப்பதாகும். எனவே, நீதி என்பது வெறும் பகிர்வு விளைவுகளில் ஏற்படும் ஒரு முன்னேற்றத்தை விடவும்,  சமூக உறவுகளில் ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றத்தைக் கோருகிறது. இந்த உள்நோக்கு, அம்பேத்கரைப் பகிர்வு சமத்துவத்தை விட, உறவுசார் சமத்துவக் கருத்தாக்கத்திற்கு நெருக்கமாக வைக்கிறது. சாதியை ஒழிப்பதற்கு, ஒவ்வொரு தனிநபரும் சமமான கண்ணியம், பரஸ்பர அங்கீகாரம் மற்றும் சமமான குடியுரிமை ஆகிய உறவுகளில் நிற்கும் ஓர் அரசியல் சமூகத்தை உருவாக்குவது அவசியமாகும். கல்விசார் சாதனை, பொருளாதார வளர்ச்சி, சுகாதாரம் மற்றும் அரசியல் பங்கேற்பு ஆகியவை இந்த நோக்கத்தை அடைவதற்கான இன்றியமையாத கருவிகளாகும், ஆனால் அவையே அந்த நோக்கமாக அமைந்துவிடுவதில்லை.

சென்னின் எழுத்துக்கள் பாகுபாடு, பொதுப் பகுத்தறிவு மற்றும் ஜனநாயகம் ஆகியவற்றை நிச்சயமாக அங்கீகரிக்கின்றன. ஆயினும்கூட, இந்தக் கவலைகள் திறன் அளவுகோலுக்கு இரண்டாம் பட்சமாகவே இருக்கின்றன. அவரது கோட்பாட்டின் பகுப்பாய்வு மையம், ஆதிக்கத்திற்கான நிறுவன ரீதியான உறவுகளைக் காட்டிலும் தனிநபர் சுதந்திரங்களையே தொடர்ந்து மதிப்பிடுகிறது. இதன் விளைவாக, அளவிடக்கூடிய திறன் பற்றாக்குறையோடு தொடர்பின்றி மரபுவழி படிநிலை அமைப்புகள் ஏன் தொடர்ந்து நீடிக்கின்றன என்பதை விளக்குவதற்குத் தேவையான வலுவான கருத்தியல் சொற்களஞ்சியம் 'திறன் அணுகுமுறையில்' (Capability Approach) இல்லை.

எனவே, திறனுக்கும் ஆதிக்கத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு தீர்க்கமானது. திறன் என்பது தனிநபர்கள் என்ன செய்ய இயலும் என்று கேட்கிறது; ஆதிக்கம் என்பது தனிநபர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு தொடர்பு கொண்டுள்ளனர் என்று கேட்கிறது. முதலாவது வாய்ப்புகளைப் பற்றியது; இரண்டாவது அதிகாரத்தைப் பற்றியது. தனிநபர்களின் திறன்களில் ஆதிக்கம் பொதிந்திருக்காமல், நிறுவனங்கள், கலாச்சார நெறிமுறைகள், சட்டக் கட்டமைப்புகள் மற்றும் பரம்பரை அந்தஸ்து வரிசைகளில் அது பொதிந்திருப்பதால், ஆதிக்கத்தை அகற்றாமலேயே வாய்ப்புகள் விரிவடையக்கூடும்.

சாதி, இனம் அல்லது பிற நீடித்த படிநிலைகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு, நீதியைத் திறன்களின் விரிவாக்கத்திற்குள் சுருக்கிவிட முடியாது. மாறாக, பரம்பரை அந்தஸ்தின் அடிப்படையில் எந்தவொரு தனிநபரோ அல்லது குழுவோ மற்றவரை ஆளவோ, இழிவுபடுத்தவோ, களங்கப்படுத்தவோ அல்லது விலக்கவோ உரிமை இல்லை என்ற அரசியல் கொள்கையிலிருந்து அது தொடங்க வேண்டும்.

நிறுவனங்கள் இந்த ஆதிக்க உறவுகளைக் குடிமக்களிடையே பரஸ்பர அங்கீகார உறவுகளாக மாற்றும்போது மட்டுமே சமத்துவம் உணரப்படுகிறது. திறன் அணுகுமுறை, நலப் பொருளாதாரத்திற்கு அதன் பங்களிப்புகள் இருந்தபோதிலும், இந்த மாற்றத்தை போதுமான அளவு விளக்க முடியாது, ஏனெனில் அது சமூக உறவுகளின் மறுசீரமைப்பிற்குப் பதிலாகத் தனிநபர் சுதந்திரங்களின் அளவீட்டைப் பயன்படுத்துகிறது. அது மனித வளர்ச்சியின் கவர்ச்சிகரமான கோட்பாட்டை வழங்குகிறது, ஆனால் அரசியல் சமத்துவத்தின் தவறான கோட்பாடாக உள்ளது.

ஜெ.. ரகு கேரளாவில் வசிக்கும் ஓர் அரசியல் கோட்பாட்டாளர் மற்றும் அறிவுஜீவி ஆவார். இவர் முன்னர் கேரளாவின் கலைக்களஞ்சியத் துறையில் பணியாற்றியவர். ரகு பல புத்தகங்களையும் புத்தக அத்தியாயங்களையும் எழுதியுள்ளார். இவரது கட்டுரைகள் 'க்ரிட்டிக்' (பாரிஸ்), 'புரோட்டியன் மேகசின்' (நியூயார்க்), 'ஃபிலாசஃபி வேர்ல்ட் டெமாக்ரசி' (பாரிஸ்) மற்றும் 'எபிஸ்டெம்' (டெக்சாஸ்) உள்ளிட்ட இதழ்களில் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளன.

அடிக்குறிப்புகள்

1.       திவ்யா திவேதி, “The Evasive Racism of Caste and the Homological power of the ‘Aryan Doctrine’”, “Critical Philosophy of Race”, தொகுதி 11 எண் 1, 2023, பக். 209-245. https:dx.doc.org/10.5325/cri…. Race 11.1.0209.

2.       அமர்த்தியா சென், “Commodities and Capabilities” (ஆம்ஸ்டர்டாம்: North-Holland, 1985), 15–20; அமர்த்தியா சென், “Development as Freedom” (நியூயார்க்: Alfred A. Knopf, 1999), 62–71.

3.       அமர்த்தியா சென், “Inequality Re-examined” (கேம்பிரிட்ஜ், MA: Harvard University Press, 1992), 26–54.

4.       சென், “Development as Freedom”, 74–86.

5.       அமர்த்தியா சென், *Inequality Reexamined*, 12–30.

6.       ஜீன்-ஜாக் ரூசோ, “The Social Contract”, மொழிபெயர்ப்பு: மாரிஸ் கிரான்ஸ்டன் (லண்டன்: Penguin, 1968), புத்தகம் I, அத்தியாயம் 6; புத்தகம் II, அத்தியாயம் 11.

7.       இம்மானுவேல் காண்ட், “Groundwork for the Metaphysics of Morals & The Doctrine of Right”, மொழிபெயர்ப்பு: மேரி கிரிகோர் மற்றும் ஜென்ஸ் டிம்மர்மேன், (திருத்தப்பட்ட பதிப்பு கேம்பிரிட்ஜ்: CUP, 2012) 6:237–6:238.

8.       எலிசபெத் ஆண்டர்சன், “What Is the Point of Equality?”, “Ethics” 109, எண் 2 (1999): 287–337.

9.       பி.ஆர். அம்பேத்கர், “Annihilation of Caste” (சாதி ஒழிப்பு), (1936)